|
Analiza piosenki z nurtu Disco Polo
Niebieskie
oczy miała
a potem wyjechała
La la la la la la la
La la la la la la la la
Tak tak tak tak tak tak
nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
I nic mi nie zostało
zacząłem pić kakao
La la la la la la la
La la la la la la la la
Tak tak tak tak tak tak
nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
A kiedy powróciła
do domu moja miła
La la la la la la la
La la la la la la la la
Tak tak tak tak tak tak
nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
W brzuchu jej coś siedziało
cztery odnóża miało
La la la la la la la
La la la la la la la la
Tak tak tak tak tak tak
nie nie nie nie nie nie
Zdradziła zdradziła MNIE
Podmiot liryczny - dokładnie JA liryczne - jest w stanie załamania
nerwowego. Często powtarzające się słowa "la la
la...", świadczą o emigracji wewnętrznej, zadumaniu,
romantycznym roztargnieniu, co nasze JA liryczne potwierdza
brakiem zdecydowanego stosunku do sprawy ("tak tak... nie
nie"). Bohater wiersza nie wie, czy ma ów rozdział
swojego życia zamknąć za sobą: "zdradziła mnie... tak
tak" chcę zapomnieć, zły i buńczuczny, ale nie potrafi
zrozumieć. Chce, lecz nie może pogodzić się z tą myślą
("nie nie...").
Bohater niczym rozdarta sosna - widać tu nawiązanie do poezji
Młodej Polski, modernistyczno - hedonistyczne podejście do życia.
K. Przerwa -Tetmajer jest wyraźną inspiracją. Symbol
rozdartej sosny odzwierciedla rozdarcie wewnętrzne naszego JA
lirycznego. Nawiązanie do poezji Młodej Polski widać również
w drugiej strofie. Bohater wiersza topi swoje żale w używkach.
Co prawda nie wspomina o nirwanie czy alkoholu, lecz stara się
zapomnieć o ukochanej przez zatopienie się w innej pasji -
jest nią picie kakao. Nasz bohater jest nowoczesny, prowadzi
ekologiczny tryb życia, dlatego woli zdrowe, pełne energii białka
kakao od destruktywnego alkoholu.
Ukochana naszego bohatera powróciła, lecz nie zmieniło to
nastroju podmiotu lirycznego. Wciąż próbuje pamiętać, co
ona mu zrobiła ("zdradziła mnie... tak tak..."),
lecz nie może się z tym pogodzić ("nie nie...").
Bohater jednak zaobserwował zmiany w wyglądzie swojej lubej,
najwyraźniej nie za bardzo wie, czym jest owa czteroodnogowa
nowość w brzuchu lubej. Wie natomiast jedno: że jego luba go
zdradziła.
Co można natomiast powiedzieć o samym podmiocie lirycznym?
Jest na pewno amatorem blondynek, ponieważ w 98% osoby posiadających
niebieską barwę tęczówek ("niebieskie oczy miała"),
mają również blond włosy. Jest to oczywisty wynik
genetycznego dziedziczenia pigmentu. Jego brak decyduje o jasności
cery, włosów oraz oczu.
Jego ukochana natomiast najwyraźniej jest blondynką, która
nie znalazła w ramionach naszego JA lirycznego ujścia dla
swojego temperamentu, mimo że żywi do niego ogromne uczucie.
Potwierdzenie powyższego znajdujemy w słowach:
"a kiedy powróciła do domu moja miła"
Wróciła w stanie błogosławionym, co świadczy, że niczym
bohaterka "Stu lat samotności" G.G. Marqueza -
niezrozumiana, niedopieszczona, spragniona fizycznych czułości
- uciekła od naszego bohatera, by znaleźć to właśnie, czego
szukała. Jednak nie zapomniała o ogromnych pokładach miłości
(myślę, że nie będzie nadinterpretacją, jeśli dodam, że
platonicznej) do swego ukochanego i wróciła do niego, wiedząc,
że ten dobry człowiek ją zrozumie i wybaczy. O ile oczywiście
zrozumie, skąd się wziął jej odmienny stan...
Mamy do czynienia z pięknym tekstem, zawierającym głęboko
zarysowaną, skomplikowane sylwetki psychologiczne naszych
bohaterów. On cierpi, bo został zdradzony - ale nie może się
z tym pogodzić. Wciąż kocha swoją lubą. Ona - szukająca
czegoś więcej, niż jej nasze JA liryczne może dać. Niczym
Jagna z Reymontowskich "Chłopów"...
Autor tekstu niezaprzeczalnie musiał długo prowadzić
psychoanalizę archetypów dla swoich bohaterów. Wzruszający,
pełen nawiązań do klasyki literatury aromatycznej tekst!
Powrót
|